عفاف یک حالت روحی و فضیلت اخلاقی است که سبب میشود انسان اندام ظاهری خود را وسیله ی خودنمایی و جلب توجه دیگران قرارندهد و اجازه ندهد ناپاکان از او سوء استفاده کنند . انسان عفیف حیا دارد از این که دیگران به خاطر بدنش به او توجه کنند و به تحسین و تمجید وی بپردازند . او در وجود خود ارزش های والاتری می یابد که می تواند تحسین و احترام دیگران را بر انگیزد . انسان عفیف ، آراسته است اما آراستگی او به گونه ای است که جسم او وسیله ی جلب توجه دیگران قرار نمی گیرد. او خود را بزرگتر از آن می یابد که دیگران او را به عنوان ابزاری برای لذت جویی نگاه کنند . به همان اندازه که رشته های عفاف در روح انسان ضعیف می شود ، نوع آراستگی به خصوص آراستگی در پوشش تغییر می کند و پوشش جنبه ی خودنمایی به خود می گیرد . اما هر اندازه که این رشته مستحکم شود ، پوشش و آراستگی ظاهری جلوه گاه زیبایی های روح و شخصیت متعالی انسان می گردد.

بر همین مبناست که امام صادق (ع) می فرماید :

لباس نازک و بدن نما نپوشید ؛ زیرا چنین لباسی نشانه ی سستی و ضعف دین است .

امام علی (ع) نیز می فرماید :

بپرهیز از این که خود را برای دیگران بیارایی و با انجام گناه به جنگ با خدا برخیزی.

http://hejabarastegist.blogfa.com/